{"id":434,"date":"2017-09-30T00:07:38","date_gmt":"2017-09-29T22:07:38","guid":{"rendered":"http:\/\/www.jaroslawnowak.pl\/wordpress\/?p=434"},"modified":"2017-12-19T01:10:15","modified_gmt":"2017-12-19T00:10:15","slug":"szpital","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.jaroslawnowak.pl\/wordpress\/2017\/09\/30\/szpital\/","title":{"rendered":"Szpital"},"content":{"rendered":"

P\u0142aty farby wielko\u015bci kartki A4. Brudne pod\u0142ogi sal i dziwnie wobec nich nowoczesne resztki sto\u0142\u00f3w operacyjnych. Przyprawiaj\u0105ce o md\u0142o\u015bci kamienne sto\u0142y sekcyjne z odp\u0142ywami nikn\u0105cymi w pod\u0142odze. Zapomniany kikut protezy nogi le\u017c\u0105cy gdzie\u015b w korytarzu. Podr\u0119cznik matematyki do szko\u0142y podstawowej, z kt\u00f3rego pewnie uczy\u0142y si\u0119 dziesi\u0105tki dzieci, dla kt\u00f3rych Szpital sta\u0142 si\u0119 domem. Na jaki\u015b czas. A mo\u017ce do \u015bmierci. Tekturowa walizka, kt\u00f3rej kto\u015b nie odebra\u0142. Czy nie by\u0142a mu ju\u017c potrzebna, kiedy wychodzi\u0142 ze Szpitala? A mo\u017ce rodzina uzna\u0142a, \u017ce niepotrzebny jej taki spadek? Sk\u0105d tam si\u0119 wzi\u0119\u0142a tekturowa walizka? Czy Szpital przechowywa\u0142 j\u0105 od lat 60-tych, bo zawsze mog\u0142o si\u0119 zdarzy\u0107, \u017ce jednak kto\u015b po ni\u0105 przyjdzie?<\/em><\/p>\n

Bajecznie kolorowe \u015bciany klatek schodowych, gdzie odpadaj\u0105ce p\u0142aty farby ods\u0142aniaj\u0105 kolejne s\u0142oje \u017cycia Szpitala. Kulawy w\u00f3zek inwalidzki na p\u00f3\u0142pi\u0119trze. Ach… no tak, napis na w\u00f3zku „Ortop. IIIp” wszystko t\u0142umaczy, w ko\u0144cu gdzie najbardziej potrzebne s\u0105 w\u00f3zki inwalidzkie? Rozrzucone na pod\u0142odze karty pacjenta z niewinnymi napisami odkrywaj\u0105cymi prawdy, kt\u00f3rych nikt nie chcia\u0142 us\u0142ysze\u0107: „guzy p\u0119cherza”. <\/em><\/p>\n

Pojecha\u0142em do Szpitala, bo ciekawy temat. Spodziewa\u0142em si\u0119 zrobi\u0107 zdj\u0119cia (mo\u017ce czarno-bia\u0142e, mo\u017ce kolorowe, sam nie wiedzia\u0142em. Przecie\u017c jak mo\u017cna wiedzie\u0107, jakie to b\u0119d\u0105 zdj\u0119cia, skoro jeszcze si\u0119 ich nie widzia\u0142o?). Wi\u0119c pojecha\u0142em do Szpitala szuka\u0107 dobrych zdj\u0119\u0107. Albo ciekawych. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, spodziewa\u0142em si\u0119, \u017ce Szpital co\u015b mi opowie. Ale nie spodziewa\u0142em si\u0119, \u017ce b\u0119dzie tego tak wiele. Chodz\u0105c po pustych korytarzach zastanawia\u0142em si\u0119, kto nimi chodzi\u0142. Kim byli ludzie, dla kt\u00f3rych Szpital sta\u0142 si\u0119 domem, czasami ostatnim. Czy witali ka\u017cdy dzie\u0144 strachem przed kolejnymi bolesnymi zabiegami, czy mieli nadziej\u0119 na zdrowie, czy ju\u017c j\u0105 utracili. Czy mo\u017ce czekali na wypis, bo wiedzieli, \u017ce czas ich pobytu w Szpitalu dobieg\u0142 ko\u0144ca. Chwilami patrzy\u0142em na Szpital jak na fabryk\u0119, w kt\u00f3rej ka\u017cdy ma swoje miejsce – ordynator w gabinecie z wyk\u0142adzin\u0105 z PRL-u, lekarz w pokoju lekarzy, piel\u0119gniarka w dy\u017curce. Rodz\u0105ca kobieta na sali porodowej, ofiara wypadku na sali operacyjnej, dziecko w kojcu, a niedawno jeszcze \u017cywa osoba na stole sekcyjnym. Pr\u00f3bowa\u0142em sobie wyobrazi\u0107 salowe sprz\u0105taj\u0105ce wymar\u0142e sale, piel\u0119gniarki k\u0142uj\u0105ce nieistniej\u0105cych pacjent\u00f3w b\u0142yszcz\u0105cymi ig\u0142ami, chirurg\u00f3w stoj\u0105cych nad nieistniej\u0105cym sto\u0142em operacyjnym i piel\u0119gniarzy prowadz\u0105cych w\u00f3zki z nieistniej\u0105cymi zw\u0142okami do prosektorium.<\/em><\/p>\n

Chcia\u0142bym powiedzie\u0107, \u017ce Szpital zrobi\u0142 na mnie wra\u017cenie, \u017ce odkry\u0142 dusz\u0119. My\u015bl\u0119, ze tak si\u0119 sta\u0142o, ale dusza Szpitala okaza\u0142a si\u0119 zupe\u0142nie inna, ni\u017c oczekiwa\u0142em. I nie jestem pewny, czy tak\u0105 ja chcia\u0142em zobaczy\u0107.<\/em><\/span><\/p>\n

 <\/p>\n\n\n\n\t\t\n\t\t\t\t